Iter et adventures baronis Trump et canis mirandus Bulger—II

CAPUT III.

Hic manus tremit, et stylo titubans atramentum fluit.

Quas res gestas profiteor, Lector mihi pro certo assentior, cum considerans maxime interesting meae vitae alienae ac variae. Forsitan mihi studium dicat; Nam, Lector benevole, unum ex his “quaedam eventa” supra citata non minoris momenti evenit quam nativitas mea in hunc magnificum et pulcherrimum mundum, quem mundum mirabilibus et mirabilioribus, sicut tu, plenum esse probavit. Videbunt ut ego pergam cum mea fabula.

Aestate natus sum. Nox erat tempus.

Milia per cunabula miselli Scintillata, parva, inops, argillae gleba; sed clarior omnibus, ut purpurea taeda in sethera flammea, Sirius, caniculae stella, super me effulsit!

Ad coelum aspiciens pater subridens, murmurat: «Parve peregrine, canum semper eris amator. Risus erit illis laetitia, musica verba tua, et in aliqua bestia quadrupedia generis sui, optimum, fidelissimum, amicum tuum invenies.

Quasi in verbis patris mei ipsum veritatis pressum poneret, eo ipso momento clamor matris canis in contiguo cubiculo auditus est et unus e regiae familiae Chew-lâ-â in meam praesentiam accurrit cum calatho parvo catuli. Pater meus viminea cunabula noviter advenientis familiae ridens rapuit eamque ad me clamabat;

Elige, parve baro, amicum et socium elige tibi. Manum meam parvulam porrigi parvulam et in una cum maximo capite recumbens. “Ha! ha!” risit pater, “Bone te, parve baro, elegisti, cui tu tantum cerebrum elegisti, ut bene torvum caput.”

Et cum ad luctandum cum illo verbo infantulus lingua mea venit, tortum est in “Bulger.” Sicque Bulger et eodem fere momento in vitae itinere profectus sum! Postera die pater patefecit aquas nocte recedere coepisse, et prospiciens ab excelso domicilio nostro, vidit in medio satis amplae insulae stetisse. Pater meus post prandium, secundum morem patriae, duos Chew-lô regi calceos ligneos ligneos, quibus omnes canorum scularium usos erant, in superficie molli luto movere conabantur, imposuit inundatio.

Hi calcei lignei perquam leves sunt, quamquam tam longi et tam lati quam calcei nivei sunt. Expolitione pedum, velatos perlabier in lutum, quod natura terrae est pinguissimum, eadem celeritate qua currit ad calceos nivis.

Post aliquot horarum excursus in montem et descendentem, pater meus cum hac mirae intelligentiae particula rediit, scilicet, quod proculdubio habitatio eorum, ante descensum aquarum in stagno posita; sed paulatim, cum recessissent aquae, factam esse insulam, quae paulo post in peninsulam fuerat, quae rursus adhuc demersa aquarum in verticem montis conversa erat. Leniter acclivis lateribus ut, referens matri meae, pereuntem diem neque dicere posset, si natus esset in lacu, in insula, in paeninsula, an in summo monte, factum esse. Quod eum gravissime angebat, nam, ut omnes eius familiae sodales, summa rerum memorandarum summa diligentia usque ad minutissimas rerum gestarum fastus summa cum diligentia sumpsit.

Dissimilis plerisque infantibus, qui primum dimidium annum transire contenti videntur, aut vitae suae edentes, dormientes et clamantes, ab ipso exordio praecocentiam mirabilem prae se ferunt.

Cum paucae tantum hebdomades, quamvis loqui non possem, sibilo tamen didicerant Bulgerum, cuius progressus in animo et corpore etiam gressum meam tenere visus est, et qui plurimam aetatem aspiciens in puerilem vultum transiit. Quod significat, “O, gaudebo, cum ista lingula soluta est, ut me vocas Bulgerum et iubeas me facere voluntatem tuam.”

Nec mora.

Illud unum, quod in hac aetate vitae meae mihi gratissimum gaudium dedit, lux erat.

Fui intus fores morosus, morosus, iracundus, sed sub divo semel emissus, tota natura mutatur. Bibi mollem et mollem acrem vigorem et oblectamentum patris mei delectantis. Facies mea clara est, oculi mei de valle ad collem, a summo usque ad celum gradiebantur.

In tantam ecstasim voluptatis me hoc conspectus mundi magni proiecit, quod mater mea anxia facta est, ne praevideret aliquod magnum malum mihi evenire.

Sed magnificus baro tantum risit. “Nihil timeas, uxor, solum significat quod intra caputculum illud miro modo activum animum prolis mensibus habitare.”

Quotiens Bulgerum dominum suum laetis vocibus ad aspectum mundi pulchri clamantis audiebat, certo vehemens latratu correptus erat, in quo circum me evagabatur cum asperrimis et profusissimis sympathiae manifestationibus.

Sine dubio mira inter nos fuit dilectionis vinculum.

Matris meae paene horrorem dixeram, ego quadam die cum mecum in brachiis suis in latis verandis ambularet, quae aedes Chewchewlô cingebat, me ex brachiis iactare conatus sum, Germanice clamans: Los! Los! Dimitte me! Sine me!

Habui usque ad id tempus, ut videtur, plus studii fuisse in lingua mea regiae nutricis Chewlae molli et canora, in qua facillime me intellegere potui. Circa hoc tempus accidit mihi, quod, licet non effecit, valde festinavit emissio parentis continentiam, tam ardenter desideratam, tam a Bulgero quam a me, nam ab ipso ingressu in hunc mundum aliquid mihi dixit me esse. Puer clarus debet esse, non mera et praecocia iuventus, qui a parentibus in coetu socialium adhibitus est ad portandos homines iam in pauperes spirituum, ascendendo super sellam vel mensam et versus declamando, parrotsos, cum dimidia duodecim lignea, hiulca gestus; sed verus heros, verus viator, non formidans tempestatem, feram, saevum, barbarum, ut faceret, quod vellet.

Solebat matris meae in auram diei sedere mecum in latis verandis, dum patris mei tibialia arridebat; Nam, licet generosa, ita consueverat, cum puella in omnibus rebus Germanicis parsimoniam exerceret, ut nunc, quamvis verae baronis uxor facta esset, non posset in illis bonis rebus agendarum delectationem praetermittere vias.

Sicque patrem meum multis pfennigibus servavit, quod vir bonus pauperibus dignis largitus est, et bonis onustus ad sepulchrum descendit.
Tali tempore subito Sternutatio matris rapuit, et infandum horrorem e manibus emisit. Decidi, decidi, lutum molle feriens, et visu evanescens.

Misera quasi plumbum ad solum cecidit.

Adstitit ei proceras ad pedes stabantque pedesque, fugitque virilem genae color.

Sed Chew-lô, qui ad patrem feliciter salutabat, risit.

“Agnus barbarus!” fremebat magnus baro, “Nisi despicis lachrymas patris, angorem matris? Ex te. Utinam nunquam regnum tuum intrassem in coelum! Chew-lô ne verbum quidem. Conversus imperioso more ac iure regio in turbam clientium manum quassat.

Citius quam cogitatio Sutulae canororum cohors ad calceos ligneos prosiluit.

Ite, procul, iaculantes sicut nigrae in ala vespertiliones.

Baro videbat in tremendo maerore emissum iudicium melius elabi, et vultu pallente caputque inclinatum stabat languida forma coniugis.

Sensit, sciebat, praesentiam suam apud Melodios Snutores hoc momento solum perturbare, impedire progressum, ac fortasse ita confundere, ut frustra omnis conatus esset. Illi ab infantia ita consueverunt ligneos illos calceos ingentes gestare, ut in hoc luto perfidiae versarentur, ut, si fieri posset, manus humanas filium ad bracchia restitueret, id facerent.

Itaque pauca adhortatus ad aurem matris fatur, et instar statuae stare pergit, voltu melodiae snuculorum longis scriniis defixit, dum circumvoluti cacumen montis locum obtineret, judicabant, interissem.

Luce lato, ligneo scopulo armato, armisque obscuris surrexerunt, et mira subtilitate ac constantia ceciderunt, notis musicis sternutationis commorantes; nunc mollis et humilis, nunc erumpens in modum truculenti ac putrefactus.

Descende! Descende! Descende!

Et tamen frustra elaboraverunt!

Nullum ibi erat indicium miserae moeroris aegrae.

Sed cor!

Quid est clamor iste?

Non est humanus!

Nullus; est enim cortex Bulgeri, vel potius latrantium Bulgeri est.

Spectaverat Sutulae canorae thiasos, ceu candida scopas, Omniaque incassum concidit, pergula pergula capite impulit.

Nemo satis erat mente et corde ad capiendum sensum illius miselli latrantis.

Chew-lô vidit suos stantem in scopis innixum, oculis dubiis et haesitationibus.

Rex tacuit.

Erat baro ille magnus, qui loquebatur;

“O ne des! Mea vita, opes, omnia tua sunt bona, bona Chew-Chew.

Sternumenta appellatio.

Iterum clamor Bulgerorum sublatus est, et hoc tempore rex eam exaudivit.

Famulus regis videns nutum, et festinans ad pedes canis ligneos calices ligandos, in superficie luto solutus est.
Quid est homo intelligentia gloriata?

Erant decem passus vel amplius ab eo loco ubi disparui.

Gannita, latratu, et ploro per vices, mi Bulger, properavit ad eum locum, quo evagatus odor narravit carissimum dominum suum descendisse.
Iterum canororum snuariorum cohors renovato vigore laboratur, scopae albae miro opere fulgentes contra atram caeni nigredinem.

Bulger eos magnis et laetis latratibus hortabatur.

Subito serenus, tinnitus, canorus “rumdere” aerem discidit.

Me viderant!

Rara providentia per unum mensem, una manu nares clauseram priusquam ad lutum perveniam, et sic pulmonem a repletione servaverim.
Sed quam inutilis fuisset haec cautio, nisi bulger meus fidelis subveniret!

Nunc gaudens modum non noverat.

Putabam me subridentem veteris baronis lacrimosa maxillam prehendi, dum puer ad verandam ferebatur, animati massae terrae magis quam alia re, nam me aerem recreaverat. Oculi mei non modo aperti erant, sed solum in toto corpore mundo.

Convulsa mater mea me pressit pectore pectus, et equidem caeno pressisse caput et ora, ora, ni latam suspectam vidissem baro palmam; dum matris cor se verbis effundit. Pelves paucae aquae calidae, et ego ipse iterum.

Imo numquam ipse iterum fui. Balneum meum in luto calido Lâ-aah-chew-lâ maximam mihi mutationem fecit; incrementum corporis mei compressit et omnes vires meas in caput et cerebrum convertit.

Caput meum in uno brevi mense fere magnitudine duplicatum.

Infans vultus vultusque meus recessit!

Et prius alia luna impleverat cornua sua: Crevi mirandum!

Non solum magnitudine capitis mei aliquid praeclarum fuit, sed etiam ex oculis mirificam intelligentiam eluxit.

Mulieres pauperculae de Lâ-aah-chew-lâ ante me oraverunt quasi ens essem ab alio mundo, et deinde frontibus percutientes matri meae appropinquaverunt et susurrabant:

“Gracissime Magnus Spiritus Chew-lâ-â-â-â-â-â erravit et duas animas ibi pro una posuit!”

Et tunc decora corpora inclinaverunt donec frontes matris meae tangebant pedes et recesserunt retro exeuntis sicut dominae curiae optimae, unusquisque digitum suum ad me adaequans et oculos suos per ianuam evanuit aperiens.

Tota res adeo deridiculo erat, ut in risus clamorem erumperet.

Quo audito, miserae bestiae inter se praecipites ruebant, insano conatu, ut extra domum exirent, stridentibus in summa vocibus;

“Serva nos! Salva nos! Llle nos fascinabit!

“Parvus baro!” Pater meus irae voce subsannans dixit, “Dominas regis Chew-chew-lô’s aulam non terrere!”

Chew-pa! Chew-pa! (Idiotae! Idiotae!) Respiciebam e tabula mea, in qua exemplum arithmeticae faciebam, nam figurarum valde cupiebam.
Nam pater meus iam me adiectionem docebat, ostendens mihi quam vilia globuli vitrei pro ebore pretioso mercari, et dividendo, auferendo nonaginta cents de quolibet dollario quod feci. Multo ante quam legere aut scribere potui, epistolas plurium linguarum noui nominatim, nec verbum ullum exarare potui, quod nullas in ea litteras taceret. Nemo miris artibus magis delectabatur quam Bulger.

Is suapte natura videbatur scire parvum dominum suum non esse vulgarem hominem, et eum honoratum esse. Nunc valedicere Landam La-aah-chew-lâ et Sut.

Rex Chew-chew-lô cum valida manu clientium nos ad suum fines comitatur, sylvas canoras masticando ruminando resonant. Super humeros baronum veterum stans, ultimum vale eos vibravi ad quod tam perfecto turbine Chew-chew-â responderunt quod Bulgerus satis jucunde ululaverat.

Quilibet praecipuus honor domino suo semper fuit ei materia personalis. Senior baro ulterius penetrare in cor Africae destinaverat; sed plane, tam mirabile mentis meae incrementum, ut a mane usque ad noctem animum suum occupaverit. Conatus est hoc a me celare; sed omnes inaniter.

Priusquam biennium essem, cerebrum meum adeo grave erat ut mater mea in plantas calceamentorum meorum suere plumbeos, ut me rectum finem sursum teneret, et tamen in hac cautione saepe stans inveniebam. Caput meum difficiles difficultates mathematicas operando utendo digitos meos, sicut Sinenses faciunt machinas numerandas.

Primum quod pater meus domum attigit, me ad phrenologum duceret ut chartulam capitis mei haberem.
Examen fuit unum mensem.

Tandem, chartula completa, repertum est me habere triginta duas labeculas distinctas.

Bene intellegitur etiam!

Statutum est igitur statim instituisse tutores duos et triginta doctos, ut quisque paedagogus habeat singulas personas gibba, et operam navare, ut si cornu sit crescat.

Pater meus decrevit nihil omittere, ut meae mentis vires usque ad ultimum evolveret. Nihil dixi aut ad consilium aut contra.

In uno brevi anno didici omnia, quae me docere possent triginta duos paedagogos, et, quod plus est, unumquodque eorum quinquaginta docuissem, quae ante non cognoveram, et quae peregrinando in exteris regionibus didiceram. cum parentibus meis.

Tutores triginta duos uno mane cum magna admiratione eorum totum functus sum.

Senior baro ad suggestionem meam nunc misit libellum cuilibet tutori pro servitiis sibi per me redditis.

Quisque tutor solvere noluit.

Senior baro, meo suggestione, nunc fecit processum juris unicuique eorum serviendum.

Curia, audito testimonio meo, sententiam reddidit, quae quinque millia paginarum chartarum legalium operiebat, et totam hebdomadem ad legendum requirebat, in qua singula, quae singulis triginta et duobus paedagogis docuerat, mirum in modum erat et peculiare, ut in oculo legis saltem centum dollariorum valebat. Qui rogationem cuiusque paedagogi fecit ad quinque milia dollariorum, vel omnium centum sexaginta milia dollariorum.

Curia deinde per annum dimittitur, omnes tres iudices mente et corpore ita fatigati ut duodecim mensibus reliquis egent antequam aliud negotium suscipiant.

Plures casus venire…

Lege pars I

Iter et adventures baronis Trump et canis mirandus Bulger—I

Praefatio

The following stories hail from the pen of Ingersoll Lockwood (1841—1918), an American barrister of the late 19th Century. These travels and adventures were published right in the middle of a remarkable period of English letters. For a generation before the 1889 release of Lockwood’s first Trump installment, and continuing from strength to strength for another generation afterwards, these stories were part of the burgeoning collections of children’s and fantasy fiction which was received with such interest at the time.

But time and fame are fickle, and poor Baron Trump was soon forgotten, despite all his marvelous journeys. It was not until there was a real Barron Trump living lately in the White House that Lockwood’s stories were rediscovered. (Fickle, it turns out, is not always a bad thing!)

And while the coincidences between the fleshly Barron Trump and his inky double gave rise to all sorts of jabber about time traveling orange tycoons (perhaps playing 5D chess in transit), we have an even better time travel for you: journey with little Baron Trump in Latin! No matter how old it is, literature is always a living thing. It is a delight to welcome back into the imagination not only young Mr. Trump and Bulger, but also to contribute to the growing corpus of new and republished Latin literature.

John Coleman

CAPUT I.

Brevis relatio cuiusdam parvi baronum maiorum celeberrimi, qui “Eques Inermem (literally, armless)” vocatur. Mira eius fortitudo et fortitudo. Quam secutus est Cordis Leonis ad Orientem. Res egregie gestae in campo sub Ioppe moenibus. Eius matrimonium in praesentia Saladini et Cordis Leonis.

Venio ex una ex vetustissimis et honestissimis Germaniae septentrionalibus familiis, virtute et amore periculi clarus.

Unus antecessorum meorum, cum viginti intrasset, uno mane audiverat in mensa patris sui, magnum regem Angliae Cœur de Lion exercitum contra infideles ducturum esse.

“Miserere parens,” adulescens e sede evigilans, oculi ardentes, genae ardentes, “Adiungam Peregrinus et auxilium in hostium sanctae religionis interitum?” “Heu miser puer!” respondit pater, miserata iuventutis intuitu, qui per novum quendam naturae lusum sine armis natus, « non es destinatus ad gravissimas pugnas, quales exspectant patruelem nostrum Cœur de Leonem. Omnia ensem gerendi ratio detinet, lancea cubile.

“Oportet homicidium deponere corpus tuum inermum ante cimeterium miserorum Moslemi elevatum! Fili carissime, ab animo talia cogita, et te ad poemata et philosophiam converte, novo generi nomen tuum eruditione addes. “Immo vero clemens parens, exaudi me!” diserto iuvenem ocello hortatus est: “Vera, arma mihi natura negavit, at illa non fuit tam crudelis quam credi posset, in ima membro vires gigas ad recompensationem dedit.

Non meministi quo tandem mense aprum uno ictu e planta venantis percussi? “Faciam,” subridens truci sene baro, “sed—” “Ignosce pater egregius iuveni interruptio venit, “Ibo in pugnam duplicem armatum, cuivis enim strepitori figam ensem et vae Mussulmano, qui me in acie audet occurrere.

“Ite ergo, fili mi!” Clamavit senex baro, ut lachrymae pictae manant genae, “Ite, iunge patruelem nostrum Cœur de Lion, et si tu inermis resistas incredulorum furorem, adjicietur alia gloria BUCINUM nomine; et in hac avita sede pendebit effigiem equitis inermi, cui mirantibus ocellis in aevum recumbent amatores fortium factorum.

Gaudium proavi mei nullum modum cognovi.

Vix moratus, ut ad iter opus faciendum appararet, cum nonnullis fidelibus stipatoribus, ab castelli navale plausibus evectus inter millia pulchrarum virginum, quae ex vicina civitate convenerant, ad Deum inermem equitem properat.

Non nisi egregium illud sub Ioppe moenibus dimicatum est, quod antecessor meus occasionem praebendae fortitudinis, eximiae virtutis, et impetus impetus inexsuperabilis.

Non unus, non quinque, non decem miles gregarius ausi sunt armati equitis.

Totae turmae expavescebant ante hunc arcanum ultorem iniuriarum Christianae, qui sine manibus Moslemi milites perculit, ut granum ante flatum cadit.

Iterum atque iterum, Saladinus florem suorum misit inermem equitem, cuius iam vires ac virtus nomen suum terrori militi superstitioso fecerat. Parum terribilem fatum illum exspectantem animadvertens,

Mahometanorum belligerem sublato cimeterium antecessorem meum rueret, cum uno ense armato ictu arma equitis inermis equi ferire pectus, deinde infideles proterere. morte provolutus humi.

Iam meridies erat.

In edito loco Saladinus, aestum pugnae spectans, ingentis exercitus florem stragem anxius oculis horrendam vidit.

Iam nomen, ordo, et natio iuvenum antecessoris mei Moslemi ducis innotuerunt.

“La, il la! Mahomed ul Becullah!” clamavit barbam gerens. Beatus vir qui potest vocare Christianum militem suum filium. Quot prophetae infantes hodie occiderunt?

“Sexcentesimo quinquagesimo nono!” responsum datum.

“Sexcenti et quinquaginta novem” Saladinus resonavit, “et meridies est!” Cum nox accessisset, numerus ad mille et septem auctus fuerat.

Audito diro diei opere “Inermem equitis” Saladini magnum cor fudit, et tamen admirationem tantae sollertiae et fortitudinis retinere non potuit.

“Ite!” Clamavit magnanimus infidelis dux, “Ite, e familia formosae Kohilat ancillae meae, eam orbibus nigredinis nigris, florem gratiae ac florem reginae venustatis. Duc eam ad eques inermem, Saladino cum regia salutatione; virtus facit fratrem meum, Giaour, licet sit! Discedite!”

Cum speciosus Kohilât in conspectum adulescentis antecessoris mei ductus est, eique denuntiatum est Saladinum ei munera misisse, “Eques impotens,” salutationis regiae in signum reverentiae tam iuvenis. Et tamen tantae fortitudinis prima Christianae iuventutis cogitatio indignationem suam ab eius praesentia iactaret.

In illo autem momento, Kohilât oculos suos magnos et splendidos elevavit eosque plenos in facie adulescentis defixit.

Plus erat quam cor hominis stare posset.

Mota comitate ut de tentorio suo processit ad eam partem cum honore, et dixit:

“Kohilat, aliena te fata ad me misit. Magnus Saladinus nuntius mihi impertit scientiam bonitatis tuae, amabilitatis tuae, et mentis doctae, quae in suo thesauro jucundissimas imagines et utiles scientias continet. Docet me stas in directa propagine ab illa inclyta reginae terrae tuae Scheherezada, quae per mille et una noctes cogitationum Soldani Indiarum ita teneri ludibrio praeclari phantasiae tenuit. avertite eum a gravi ultionis consilio. Putasne, Kohilat, te posse oblivisci falsi dei tui et solum verum amare?”

“Ita, domine,” murmuravit mitis Kohilat, “Si ita est dominus meus.”

Risus increbruit formosam faciem juvenis antecessoris mei. Magis repugnare cupiebat in convertendo pulchram infidelem ad veram fidem, sed quamvis speciosam faciem diu et cuilibet subtilitatis signo scrutaretur, non tamen vidit.

Bene, Kohilat, dixit, et nunc responde mihi, et ex corde tuo loquere. Vis fieri uxor mea secundum ritus Ecclesiae Christianae et leges patriae meae?

Iterum pulcher Kohilât respondit:

“Ita, domine mi; si sic placet.”

Sequenti die induciae indictae sunt, et coram duobus magnis ducibus exercitus, Cœur de Lion et Saladino, ambo gloriosissimo comitatu circumventi, juvenis antecessor meus et princeps Kohilat in virum et uxorem conjuncti sunt. a regii confessoris “eques inerme,” supra circumfusam multitudinem eminens in lorica sua fulgenti loricae instar columnae argenti politae. Cum obviam prodiret lusca sponsa, anulo inter labra connubio obtentus, ingens ab utroque exercitu clamor ortus est.

Saladinus barbam permulsit. Cœur de Lion fecit signum crucis. Brevi semihora duces in castra redierant, bellumque atrociter exitio reparaverat.

Huic praeclari antecessoris mei, equitis inermi, cum Mahometani ancilla, possessionem meam prope Orientales phantasiae tribuo.

CAPUT II.

Senior baro incertus de loco certo nativitatis meae. Causae cur postea dabuntur. Parentes mei hoc tempore in Africam iter fecerunt. Senior Baronis mirabilis ascensus Montium Lunae. Miracula fugae nebulonis impenetrabilis. Ut efficitur. In terra Sut. Omnia quae ibi contigerunt. Qualiter canororum rex Snutores parentes meos in magno honore ad palatium suum deduxerunt, et quomodo ab eo habiti sunt.

Dum in mea potestate est, ut curiositati legentium indulgeam, in qua parte mundi sit, in qua tenebras primum vidi, nocte enim natus sum, tamen, quantum ad naturam statim in qua eram natus, nam dolor, possum plura facere quam verba patris mei hac de re interrogati repetere.

“Fili mi, si essem in lecto meo, tantum dicere possem te aut in medio genitum esse in magno lacu, aut in insula, aut in paeninsula, aut in summo monte altissimo, sicut saepe saepius. Explicavit tibi.“

Sufficiat ergo, lector benevole, in praesentia tibi certiorem facere, quod tempore nativitatis meae in Africa parentes mei proficiscerentur; Pater meus unum de mirabilibus gestis in monte ascensu, scilicet ascensu celsissimi Lunæ Montium, feliciter perfecit; duces eius cum maxime periculoso loco in ascensu deseruissent; sed sine illis profugisse, et post aliquot dies terribilem inopiam et famem et sitim adsumere; proprium aeris aliquantum altitudinis emensum, quod os faucesque musculi resoluti sunt. Infelix viator vel fame vel siti perit, ipso praesente fructu dulci et aqua frigida et limpida.

Ita materna, quae cum eo usque in montis partem instructa et certissima pedis steterat, iter facere perrexerunt, ut putabant, in vallem, de qua primogenita habebant, iter facere profectus.

Impetrabilis iam nebula eos claudit, et mox inermes et inermes vagantes se reperit.

Mane diei tertiae caligo etiam in crassitudine creverat, circum eas quasi pallium claudens, lucem diei fere praecluserat.

Palpando pater meus cum duobus iumentis quae sibi in ascensu partibus facilioribus ministraverant conveniebat. Quiete et incuriosi dulces et teneros frutices carpebant, quae in latere montis nascebantur.

Subito cogitatus ad patrem venit. Natum est ex ea desperatione quae hominem longum putat et durum antequam moriatur.

Sic enim cogitabat: Si haec animalia, si quando appetitus exigunt, saturitatem suam edant, ubinam sint, maximeque ubi se circumventum reperiant tam excellentibus pascuis, et, praeter ea, satis levantur ab omni labore. Sentiant tamen famem stimuli, vel potius dentem famis in visceribus suis, et cogitationes eorum statim revertantur ad domos, dominos, pabulos, et non perdent tempus profectionis ad villam ubi pertinent. Ad desperationis vigorem, pater raptim os suum osculum prensabat, ut nec pasci nec bibere posset, et eventus experimenti sui expectabat, anhelitus, propter lacrimas et gemitus miserae matris, cuius vis erat. Perculit ipsae animae refluxum ieiunium.

Post paucas horas animalia ad pedes stabant et valde laborabant, et in alia hora adeo invaluerat fames, ut cibos insanas molirentur, ut facile pater ex insidiosa linea, quam diligenter curaverat, cognosceret capitibus suis apponere.

Post horam quartam longum silentium fuit, per quod quidnam sequerentur, deliberare videbantur.

Quinta hora venit.

Mater infirma et lassa in ulnis patris quieverat. Subito constringebatur acies. Pater meus sensim dormientem excitavit, pauca susurrans solatii verba.

Iterum lineae contractae sunt.

Parentes mei iam pedibus erant in profundis inpenetrabilis nebulae prospiciens, quae eos circumvolvit et inter se etiam invisibiles fecit.

Hist! Bestiae iterum moventur! Subito impetu, quasi tandem rem aliquam, quae per aliquot horas mentes eorum solverant, bestiae, vehementibus narium stimulis, obnixi e vestigio, per virgulta coniciebant, et parentes obversabantur.

Constat plane inter conclusiones ingenio vel instinctu perductas, non enim semel distrahuntur aut subsistunt, nisi a patre cohibitus. Sicque cari parentes mei servati sunt! Totis eo die ac parte proximi premebantur.

Nebula tandem elevata est, et patuit illico patri meo quod, quamvis animalia ad habitacula humana ea regerent, tamen terra in cacumine montis iter profecturus non erat. Semita nunc tam perspicua facta est ut pater meus a duobus animalibus capistras tumultuosos removit eosque famem suam expleret, quod cum summa voluptate ageret, permisit. Mater adeo fessa fuit ut inertem procumberet. Reficiensque eam haustu fontis aquae et suco agrestis uvae, praeparato propere cubile mollia fronde, in quo tam longo fessumque cornipetu se iactare gaudebant.

Mox in altum et jucundissimum somnum inciderunt. Quamdiu in lecto frondoso iacebant, somno reficiendo involuti, nesciebant.

Longa certe hora fuit; nam cum evigilarent, stomachus fames rodebat. Libet statim colligere fructus, nisi auribus insolitis crepitibus repente salutares fuissent. Oculos terebant et se mutuo circumspiciebant, reputantes se ludibrium jucundi asini somnii.

Sed non; erant vigilantes et in plena possessione sensuum. Iterum audiuntur insoliti soni et hoc tempore propiores et clariores.

Oritur et lapsus, tumor et dein intermissio.

Soni sunt hinnuli et snappy sicut et in eis musica singularis est.

Propius propiusque veniunt. Maiore ac maiore crescunt. “Ferae?” susurrabant matrem meam medium inquirendo.

“Immo!” de ore patris mei cadit. “Non nisi homines ita ferae sint ut bestiarum nomen mereatur.”

“Hark iterum!” murmuravit mater mea.

Soni iam nullus error erat; nam, ut concentus plurium vocum, argutae et fistulae, altae et murmurantes, molles et canorae, asperae et gutturales, omnia tamen inconditam et agrestem quandam harmoniam, uno modo magnoque miscentes. Nunc demissa ac vix audita, nunc erumpente atrox ac velut ingruente vigore, cantores, ululatores, quidnamque essent, in vallem infra nos ferocem ac semianimem inordinate prosilire.

Homines erant habitu barbato, facies et fustibus pictis leviter per humeros tortis. Sive intermissa sive progressa, adhuc suum cantum incultum et arcanum, vertices, hiulcas et snappy pro toto orbe servaverunt sicut mille homines, qui ex mille capsulis emunctas modo hauserant.

“Serva me, vir!” exclamavit vultu pallida mater. “Ab his feris liberis silvae plectemur diris cruciatibus.” Risus tam mitis, et tamen tam placidus, ut lenitatem patris mei diffundi non possit.

“Numquam timete!” “scio,” inquit, “Quos quaesivi! Quod viator fortius et audacius quam me multis negatum est, sodali Trump familiae miro modo donatum est. Cum omnem Monarcham in Europam redimus, omnis erudita societas, numisma in pectore meo ligare festinabit, nam, cara uxor, vir tuus primus albus est in terram ingrediendi— “

“Ille—?” reboabat mater mea procumbens et apprehendens brachium viri sui.

“Melodious Sneezers!”

“Melodious Sneezers?” identidem mater aperitur ocello, et in omni sedet ludibrio pluma.

“Melo—“

Ipsa nihil sed porro. Infinito gaudio patris mei vehementissime sternutatio cecidit. In tam celeri successione fluit sternutatio, ut perquam minutivi machinam sub praeceps sonaret.

Tandem idoneum visum est transisse. Melo—, sed frustra; secundam syllabam attingere non poterat.

Et nunc ille vicissim, pater profectus est, lentus primo, sed ocius et ociusiens.

Mirum dictu sternutamentum mox cepit vias agrestium permixtasque penitus capere, invito conatu arcendo tempus coercere.

“Cogite ergo, cara uxor,” exclamat pater anhelans cum decuit, “Hos homines alienigenas in herbam inferiorem extensos esse “Snutores canoros”; eos non modo innoxios, sed modestos, mansuetosque ac placidos esse. Ne timeas eos! Fustibus suis solum ad ludum.” “Sed quid?” caute matrem meam rogat ne alius idoneus accipiat eam.

Responsum est, “Intelligo te.” “Audi. Scito, quod in hac valle et in majoribus infra, semper aerem myriadibus impletum super myriadibus insectorum infinitae magnitudinis; Solus microscopio validissimus probationem praebere potest ad conspectum eorum exsistentiae suae. Hic enim titillari sensus quos tu et ego innumeros aetatibus isti pacifici barbari subiectae sunt.

Rursum miserae parens meus cecidit sternutatio regularis et canorae clausulae, sursum et deorsum, altae et argutae, nunc celeriter et ocius, nunc tardus et tardius usque ad silentium.

“Sicut expertus sum,” inquit pater, “dum sternutationis tam facilem quam respirationem reddidit, ususque eventus, quos vitari non posse mox cernebant, non segniter deponere solitae naturae liberi erant. loquela et littera loqui per sternutatio “

“Sternumentum est apud eos tot intonationes, tot inflexiones, ut omnes necessarios sensus sensusque exprimendi difficultatem habeant, saltem necessaria in simplici vita, sicut postea videbis.”

Volebat miseranda mater hic transitum exprimere, Mirari non audebat os suum. “Age, coniux charissime, pater hilariter clamavit.

“Confortamini! Descendamus in hanc pulchram vallem, nam adhuc tantum in terminis “terrae canorum Sutinorum” in molli et canora lingua Lâ-aah-chew-lâ vocati sumus.

Pronunciatio huius verbi iterum parentes miseros in perfecta turbine sternumenta proiecit; sed nihil perterriti obviam ierunt, qui prima facie prostratus in uultu, per aliquot momenta sternutationis stridore humilem demissa, naribus in gramen detrusit.

Paulatim tamen pater adfirmans se haudquaquam pacatum fuisse.

Unde canororum snuetrorum tripudium singularissimum ac gratiosissimum gaudium peragebant, pedes eorum pertinuo tempore cum sternutationis choro servabant.

Chorus, ut postea pater didicit, immensam gratiam suis spiritibus albis exprimere, quod vivos non edisset.

Iter domum iam ingressus est, pater meus ambulans in manu cum rege Chew-chew-lô, et mater mea comitante nomine uxorum vel plurium, domus regiae deliciarum nomine Chew-lâ-â-. â-â- et quisque successivus, prout minus editum locum occupabat in affectibus regis nomine breviore, donec tandem Chew-lâ paulo melius quam ancilla serviens significabat.

Pater meus invenit villas Melodiorum Sutinorum ob frequentiam et vim inundationum a retis fluminum, quae penitus in terra eorum inclusa erant, domibus vel habitationibus in arboribus vel in altis acervis constructis constabat.

Ipse et mater in una commodissima domorum regiarum habitae, tot servi ac servi ad curam rerum suarum deputati, ut parum aut nullus locus movendi esset.

Pater magno cum dolore magno cum dolore aliquot centenis emisit, ut matri meae satis sine holloaing colloqui posset, ac deinde ad regem Chew-chew-lô mandavit ut tam ipse quam mater saltem hebdomade opus esset. Perfectae quietis et requies ad sanitatem et fortitudinem recuperandam post horribiles cruciatus suos in Lunae Montosis.

Plures casus venire…